Strategia ofensywna inwestycji

Przykładem strategii ofensywnej są przedsięwzięcia developerskie, zmieniające funkcje obszaru czy udoskonalające — poprzez remont czy modernizację — istniejące obiekty. Strategia ofensywna wiąże się z re­latywnie wysokim ryzykiem, zwłaszcza jeśli obejmuje penetrowanie zu­pełnie nowych dla inwestora segmentów rynku, czy podejmuje ryzykowne przedsięwzięcia developerskie. Wiąże się bowiem z wysokimi kosztami i dużymi nakładami czasu.

Przy opracowaniu i wyborze strategii, inwestor kieruje się kluczo­wymi elementami. Są to: dywersyfikacja, otoczenie prawne, tytuł włas­ności, strategie zarządzania, wybór opcji finansowania, obciążenie podat­kowe, wybór kryteriów decyzyjnych i oczekiwana inflacja.

Opracowując strategie, inwestor musi sprecyzować cel inwestowania. Dla jednych celem inwestowania będzie regularny dochód z nieruchomo­ści, dla innych nabycie gruntu w celach spekulacyjnych. Dla inwes­tora istotne jest otoczenie prawne i wybór tytułu własności. Inwestor mo­że zaakceptować otoczenie prawne i, przyjmując postawę pasywną — do­stosować swoje zamierzenia inwestycyjne do ram prawnych lub może pró­bować wykorzystać je aktywnie we własnym interesie. Przykładowo, in­westorzy musieli zaakceptować ograniczenia w wysokości zabudowy w Berlinie, ale swoje zamierzenia inwestycyjne realizują poprzez wy­korzystanie braku ograniczeii w zabudowie poniżej poziomu gruntu; wznoszą budynki o pięciu kondygnacjach nadziemnych i 3-4 podzie­mnych.

Istotnym elementem wyboru strategii jest wybór prawnego tytułu własności; nabycie prawa własności gruntu i budynku, czy np. prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa najmu, bądź dzierżawy powie­rzchni budowlanej. Wybór stanowi istotny element strategii, wpływa bo­wiem na wartość inwestycji.