Strategia defensywna inwestycji w nieruchomości

Dywersyfikacja może polegać na dywersyfikacji kapitału własnego, poprzez lokowanie go w różne rodzaje aktywów czy aktywów nierucho-mościowych, bądź poprzez wybór inwestycji w ten sam rodzaj nierucho­mości, ale zróżnicowanych lokalizacyjnie — np. inwestor wybiera rynek biurowców, inwestując na różnych rynkach w układzie przestrzennym. Wzrost dywersyfikacji (zróżnicowania) portfela cechuje inwestorów o niż­szej skłonności do ryzyka, inwestowanie w ograniczoną ilość aktywów jest typowe dla strategii agresywnych.

Z punktu widzenia „aktywności" inwestora, można wyróżnić strate­gię ofensywną i strategię defensywną. Pierwsza polega na ciągłej analizie składu portfela i jego korekcie, druga na długotrwałym utrzymywaniu dotychczasowej struktury aktywów. Są to strategie antagonistyczne64, opierają się bowiem na odmiennych podstawach gry inwestorskiej, na od­miennych taktykach działania. Strategia defensywna jest strategią obron­ną, zachowującą dotychczasowe obszary działania, nastawioną na mini­malizację niepowodzeń. Przykładem takiej strategii na rynku nieruchomo­ści jest przywiązanie inwestora do segmentu rynku, w którym dotychczas działał: segmentu przestrzennego czy rodzajowego. Inwestor stosujący tę strategię działa na rynkach o najmniejszym ryzyku. Istotną cechą tej stra­tegii będzie brak dążenia inwestora do zmiany czy rozszerzenia obszaru swojego działania.

Strategia ofensywna odznacza się elastycznością w działaniu inwes­tora i jego skłonnością do podejmowania nawet ryzykownych decyzji ce­lem pomnożenia korzyści. Inwestor stosujący tę strategię dąży do wejścia na nowe rynki, modernizuje nieruchomości, często podejmuje zmianę fun­kcji nieruchomości, broniąc je przed stagnacją.